Toen we vier jaar geleden in januari de kerstboom eindelijk de deur uit deden en alle glitter en kitsch weer in een doos naar zolder verdween, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen de - toen nog best groene - Mistletoe ook in de kliko te proppen. Er werd zo vaak een kus onder gegeven en dat wilde ik graag zo houden. Daarom bungelt er in het trapgat van de keuken nog steeds een rood gestrikt droog bosje.

Maar waarom wordt er toch gezoend onder dit wittebessenstruikje? Die verklaring ligt in de Noorse mythologie: In een droom werd voorspeld dat Baldr, geliefde God van het licht en de lente, zou worden vermoord. Zijn moeder Frigga, de Godin van de liefde en van schoonheid, hield zoveel van haar zoon dat ze er alles aan deed om dat te voorkomen. Daarom reisde ze de hele wereld af en liet alles wat voortkwam uit de vier elementen (vuur, water, lucht en aarde) een eed afleggen dat zij haar geliefde zoon niets zouden aandoen. Maar Loki, een boosaardige god én onruststoker, ontdekte dat de Mistletoe de eed niet had afgelegd. Hij maakte een pijl van de struik en liet Hodur, Baldr’s blinde broer, hiermee -o horror- zijn eigen broer doden.

De dood van Baldr luidde de winter in en Frigga’s tranen om haar dode zoon veranderden in de witte bessen van de Mistletoe. Gelukkig wekten uiteindelijk andere goden Baldr weer tot leven. Frigga was daar zo dankbaar voor dat ze de reputatie van de schuldige plant omkeerde. Ze verklaarde de Mistletoe heilig en beval dat deze niet langer een symbool van de dood, maar van liefde moest zijn. Om te voldoen aan Frigga’s wens en de wederopstanding van Baldr te vieren, kus je elkaar daarom nog steeds onder de Mistletoe. Joh...